- Scenario: Goran Radovanović
- Uloge: Vesna Trivalić, Nataša Ninković, Nenad Jezdić, Sonja Kolačarić, Tanasije Uzunović
- Žanr: Savremena istorijska priča
- Trajanje: 84 minuta
- Godina: 2009.
- Recenzirao: Davor Pavlović
Režiser poznat isključivo po dobrim dokumentarnim filmovima kao što su Casting i Pileći izbori, prvi put je snimio igrani film u koji je prenio svoje iskustvo iz dokumentaraca, što je vidljivo po mnogim montiranim arhivskim i istorijskim sekvencama.
Hitna pomoć je savremena istorijska priča o jednom narodu, ispričana kroz presjek nekoliko različitih karaktera sa središtem u hitnoj pomoći, koja će vam rijetko izmamiti osmijeh na lice, a mnogo češće gorčinu.
Film počinje snimcima hitne pomoći iz sredine šezdesetih godina, da bi nakon toga radnja počela da se dešava 2001. smjenom Slobodana Miloševića, a nastavlja se ubistvom Đinđića i bombardovanjem Srbije i periodom nakon toga. U središtu priče su ambulantna kola sa doktorkom (Vesna Trivalić) i njenim vozačem (Nenad Jezdić), koji imaju rijetku priliku da igraju u nekom filmu koji nije komedija. Takođe, tu je i dispečerska služba hitne pomoći, predvođena Nikolom Pejakovićem, dok se u pozadini izmjenjuju sudbine vojnika JNA, njegove kćerke, voditeljke RTS-a i unuka, za vrijeme Miloševićeve vladavine. Oca i kćerku igraju Tanasije Uzuović i Nataša Ninković, koja je ubjedljivo dočarala lik narcisoidne i marginalizovane javne ličnosti. U filmu su još priče o dva brata, izbjeglice iz Krajine, i paraplegične mlade djevojke, koju igra Sonja Kolačarić, nijeme u prvom dijelu filma, ali na kraju osobe koja mijenja na pozitivno pogled u budućnost.
S ogorčenim i tjeskobnim pogledom na dešavanja u Srbiji, s malom primjesom humora, režiser secira stanje društva koje još nije izliječeno, a u tom pristupu izmjenjuje dokumentaciju i fikciju, digitalni i klasični format. Režiser je uspio da snimi ubjedljivu i potresnu priču koja podsjeća na zlatna vremena srpske kinematografije. Na kraju je ipak ostala nezaokružena cjelina i žal što se nekim likovima nije posvetilo više pažnje i što su brzo nakon pojavljivanja i nestali. S obzirom na to da film traje manje od 90 minuta, to se moglo uraditi, iako je možda režiserova ideja bila da ostavi gledaoca u dilemi…
